Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

Αγαπητέ Λάκη καλησπέρα.... (επιστολή που εστάλη στον κ. Λαζόπουλο και διαβάστηκε στην εκπομπή του Αλ Τσαντίρι Νιούζ την περασμένη Τρίτη)

Χρώμα  κειμένου

Ευχαριστούμε τους μεγάλους που μας υποθήκευσαν το μέλλον...

Ονομάζομαι Αλέξανδρος και είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Εδώ και καιρό αισθάνομαι πως αυτή η χώρα έχει στενέψει. Δεν χωράει άλλο στο σώμα μας. Δε μας θέλει. Πάλιωσε. Δεν έχει όραμα. Της τελείωσε η φιάλη οξυγόνου και αργοπεθαίνει. Θυμίζει μία ευθεία χωρίς αρχή και τέλος όλη αυτή η τραγωδία που καλούμαστε να παίξουμε σαν κακοπληρωμένοι μή σου πω κι εθελοντές καλύτερα κομπάρσοι. Νιώθω πως ακόμη και οι πολιτικοί, όλοι τους ανεξαιρέτως δεν έχουν όρεξη. Κουράστηκαν να λένε τα ίδια και τα ίδια τσιτάτα και η κάμερα να μην γράφει και να πηγαίνουν τις λήψεις από την αρχή. Δεν ξέρω που θα πάει το μέλλον μας. Μια τραβάει σε μπαλκόνι να φωνάξει σύνθημα, μια τραβάει το σκαμνί και κρεμιέται από το ταβάνι. είμαι αγανακτισμένος γιατί οι μεγαλύτεροι δεν ακούν τους μικρότερους.
Νιώθω πως κανείς πια δε μας ακούει. Κουράστηκε; Έχει δικά του προβλήματα; Κωφεύει γιατί έτσι τον βολεύει; Ως που θα πάει; Αδιαφορεί μήπως και θα αντιληφθεί πλέον που βαδίζουμε όταν δεν θα έχει άλλο μονοπάτι παρα μόνο την γκιλοτίνα; Γιατί ακρωτηριάζουν τα όνειρά μας χωρίς αναισθητική ένεση; Γιατί μας κοροϊδεύουν χωρίς να μας πουν "έλα πλάκα σου έκανα"; Γιατί μας θεωρούν υποχείρια και όταν θέλουν μας μετρούν για "πλειψηφία της λαϊκής εντολής" κι άλλοτε πάλι είμαστε μία μειοψηφία που τους χαλάει τα σχέδια; Εμείς είμαστε. Οι ίδιοι. αριθμητικά και ποσοτικά.
ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΜΑΣ ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΝΗ, ΤΟ ΓΑΜΩΤΟ ΜΑΣ, ΤΟ ΓΙΟΥΧΑΙΣΜΑ. Αυτά όμως τους αξίζουν αφού τέτοιοι είναι. Είμαι πλέον πεπεισμένος πως ναι σίγουρα πλέον δεν έχουν σχέδιο να μας σώσουν από αυτόν τον όλεθρο. Είμαστε σαν την σκηνή του παγόβουνου με τον τιτανικό που απλώς βλέπουμε το γεγονός να εκτιλύσσεται μπροστά στα μάτια μας. Έντρομοι; Εξ απήνης; Σίγουροι για τις επιπτώσεις των αποφάσεών μας; Δεν ξέρω. Πάντως αυτός ο λαός λες και μαζοχιστικά περιμένει ένα τέλος που θα έρθει κάποτε να τον λυτρώσει.
Δε θα σου μιλήσω για τα γεγονότα. Όλοι τα βιώνουμε λίγο ή πολύ στο πετσί μας. Ακρίβεια, Ανεργία, Ανασφάλεια, Ανειδίκευτη εργασία, Απαιδευσία... και πολλά άλλα Άλφα όμως σίγουρα αυτή και η προηγούμενη κυβέρνηση παίρνουν στα θέματα διαχείρησης Ωμέγα.
Οι μεγάλοι με την ψήφο τους είναι πλέον σίγουρο πως μας κληροδότησαν ένα τέλειο υποθηκευμένο μέλλον. Τους ευχαριστούμε. Ξέρεις όμως κάτι, δεν φταίνε αυτοί, οι γονείς μου, οι γονείς συμφοιτητών μου, ο κόσμος που με δύο κι άλλα αν είχε χέρια ψηφίζει και θα ψηφίζει τους Ανάξιους που το παίζουν και καλά Μαγδαληνές.
Δεν φταίει για την πρώτη φορά που τους εμπιστεύτηκε την ψήφο του. Όμως φταίει και μάλιστα πολύ για τις επόμενες φορές που τους ξαναψήφισε. Γιατί κι η νήπια λογική άμα δει ότι δεν ευνοείται, σταματάει να επιμένει ή να επικροτεί. Τόσα χρόνια η οικογενειοκρατία στη χώρα μας, σκάβει και χώνει βαθιά στο χώμα τον καρπό της πολιτικής κρίσης και ριζώνει προβλήματα με τα χρόνια στα κλωνάρια της ελπίδας, της ειρήνης, της ασφάλειας, της ισότητας, της ισοπολιτείας, της ελευθερίας, ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!
Ντροπή τους και ακόμα μεγαλύτερη ντροπή σε εμάς που τους παρέχουμε ΓΗ και ΥΔΩΡ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ και δεν τους κόβουμε το νερό και δεν πουλάμε τα οικόπεδα, τη ΓΗ αυτή στα όνειρά μας. Εκεί έχουν υψηλότερο επιτόκιο. Δε θα σε κουράσω άλλο φίλε Λάκη. Ούτε τους
τηλεθεατές σου. Απλώς θα σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που από το μετερίζι σου, μετουσιώνεις την οργή μας σε σάτιρα και γελοιοποιείς όλους αυτούς τους παρατρεχάμενους του συστήματος, της τοκογλυφίας, της ρασοφορεμένης καλοβόλεψης, της αχαριστίας της εμπιστοσύνης μας, της ρεμούλας και της πλέμπας.
Είναι καιρός, όσο ακόμα αντέχουν τα καντήλια μας που λέει κι ο Σταμάτης (Κραουνάκης) με τη Λίνα (Νικολακοπούλου), να βάλουμε φωτιά στον εφιάλτη αυτόν και να φωτίσουμμε ένα νέο αύριο. ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ 300 ΕΧΟΥΜΕ ΟΡΑΜΑ. Κι αυτή είναι η ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΑΣ.