Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008

Χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε κι ελευθερία....

«Χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε κι ελευθερία
..εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία
...»

(σε έναν δρόμο στην άνοδο της Σίνα, γκράφιτι του Ανδρέα Κασάπη)

Συνθήματα δεν έπαψαν εδώ και 35 χρόνια να ακούγονται. Δρόμοι δεν έμειναν ποτέ παραπονεμένοι από πορείες. Οι μνήμες δεν σταμάτησαν ποτέ να λαδώνουν τις μηχανές της αντίστασης. Τα αιτήματα δεν φαίνεται και πολύ να άλλαξαν ρούχο, χρώμα και μέγεθος. Οι αστυνομικές αρχές εξέλιξαν με τον καιρό εκείνο τον απαρχαιωμένο εξοπλισμό τους. Τα πανό ξαναφιλοξένησαν πολλές ομοιοκαταληξίες… Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία… μα… ποτέ δεν σταματήσαμε να παλεύουμε για τις Γενιάς μας τα Πολυτεχνεία…

35 χρόνια πλέον γιορτάζει το Πολυτεχνείο και η τότε Άγνοια της Εκκλησίας και πάλι παίζει το ρόλο της τον πρωταγωνιστικό στην οθόνη της εποχής μας… Βαλτώσαμε και φέτος σε ένα πανίσχυρο Βατοπέδι και όπως τότε στα 1973 είχαμε την πλήρη άγνοια του Χριστόδουλου, πλέον έχουμε σύσσωμη την κυβερνητική στρατιά στο πλευρό της Εκκλησίας και πάλι… ίσως του πιο σίγουρου Χρηματιστηρίου που εκδίδει Τίτλους Ιδιοκτησίας εν μία νυκτί…

Τότε, σε εκείνο το βαθύ σκοτεινό βράδυ της 17ης Νοεμβρίου του 1973, εν μία νυκτί, το τανκ καταπλάκωσε το σύνθημα, το παιδί και την Πύλη του Πολυτεχνείου και σώριασε κάτω το όνειρο, φίμωσε την απαίτηση και το δίκαιο αίτημα, πλήγωσε τον αγώνα και πάγωσε έναν κόσμο ολόκληρο σε κάθε μικρή γωνιά του παγκόσμιου χωριού…

Τώρα, στους καιρούς της δικής μας σκοτεινής εποχής, το ογκώδες εκείνο τάνκ έχει αντικατασταθεί από μία λεπτή plasma TV, δεν κάνει θόρυβο πολύ αλλά αντίθετα ΠΑΤΑΓΟ και εισβάλλει ανενόχλητη σε κάθε σπίτι, σε κάθε μυαλό, σε κάθε σκέψη, φιμώνει την φωνή απελπισίας και σωριάζει την Δημοκρατία, την Ελευθερία του Τύπου και της Έκφρασης και βαφτίζει πλειονότητες και μειονότητες… τι σύμπτωση… με την βούλα της Κυβέρνησης… όπως και τότε… στα 73, θυμάστε;

Παπαδόπουλος και Στρατηγοί, … οι 300 στη Βουλή… Μήπως δεν άλλαξε η εποχή; Μήπως κάποιος πάτησε pause στην εναλλαγή της οθόνης, πάγωσε την εικόνα στην εξέλιξη, έσβησε με σφουγγάρι την λέξη «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ;

Προχθές, μέσα στις σκέψεις μου περπατούσα και πάλι μέσα στο δωμάτιο και συνάντησα στη γωνία της μνήμης μου, ένα πανέμορφο λαμπερό χαρτί από ένα παλιό διήγημα που είχε γλιστρήσει πριν κάτι μήνες στα χέρια μου.

Μιλάει για έναν νέο που αγάπησε μία κοπέλα και τελικά έμεινε μόνος πλέον, στην σημερινή εξελιγμένη Ελλάδα, να επισκέπτεται το Πολυτεχνείο και να καταθέτει ένα γλυκό κατακόκκινο τριαντάφυλλο για την αγαπημένη του που όπως είχε δηλωθεί από την Αστυνομία «αυτοκτόνησε» στα Κρατητήρια…

Σας παραθέτω ένα καταπληκτικό απόσπασμα… βαθιά ανθρώπινο και ειλικρινές… όπως οι λόγοι για εκείνο τον ΑΓΩΝΑ του 1973…

«Περάσανε τα χρόνια και ο Κωσταντής μεγάλωσε, κι εξελίχθηκε μαζί με την Ελλάδα, για να φτάσει στο σήμερα. Σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου, καταθέτει ένα κόκκινο λουλούδι, για όλους τους νέους που πάλεψαν κι αντιστάθηκαν, διακινδυνεύοντας την ζωή τους. Συνάμα, αφήνει κι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, μια πιο προσωπική κατάθεση, για μία κοπέλα, κόρη παπουτσή, που δεν πρόλαβε να γευθεί την ελεύθερη Ελλάδα.

Και γεμίζει με θλίψη, κι οργή, όταν βλέπει μερικούς, να καπηλεύονται την επέτειο. Να χρησιμοποιούν τα γεγονότα αυτά, για να δικαιολογήσουν φασιστικές αντιλήψεις, περί πατρίδος, και πατριωτισμού, και καλών Ελλήνων χριστιανών.

Μα το κυριότερο, φοβάται. Φοβάται πως σιγά-σιγά ο κόσμος ξεχνάει, και πως μια καινούργια δικτατορία καραδοκεί, και πάντα περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες για να ξαναεμφανιστεί.

Γι’ αυτό φωνάζει συνεχώς: αγρυπνείτε!»

Η ιστορία της Πολύχρωμης Αντίστασης συνεχίζεται… εμείς απλώς οφείλουμε να πιστεύουμε στο ΌΝΕΙΡΟ… Για να ξυπνήσουμε της Δικής μας Γενιάς τα Πολυτεχνεία…

Του Αλέξανδρου Τανασκίδη