Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Διαδρομές σε γκρό πλαν παράθυρο λεωφορείου... στην πόλη...



Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008, ώρα 9:26 πρώτα λεπτά... Λεωφορέιο γραμμής 3 προς Αριστοτέλους. "Επόμενη στάση Next Stop Αριστοτέλους"... Και μετά παγωμένα βλέμματα στο τζάμι του μισολερωμένου παραθύρου των θέσεων της γαλαρίας. Κόσμος έξω, κόσμος μέσα, κόσμος παντού. "Δεν είναι πόλη αυτή", συλλαμβάνω τον εαυτό μου μέσα μου να διαμαρτύρεται ... και δίπλα μου ένας κύριος ηλικιωμένος - παλικάρι είχε ισχυριστεί λίγο πριν σε μία κλεφτή συνομιλία με τον διπλανό του, ετών 83 όπως ενημέρωσε κιόλας - μουρμουρίζει... "Οι εθνοπροδότες φταίνε, αυτοί τους φέρανε... Τομάρια... αυτοί... οι Παπανδρέηδες και οι Καραμανλήδες... Και γέμισε σκουπίδια η χώρα μας... πού Έλληνας, πού οι λεβέντες εκείνοι του '40..."...


Και μετά σιωπή. Απλώς καρφώνει το βλοσσυρό του βλέμμα υποτιμητικά επάνω τους, τους έχει ήδη μπροστά του και τους χλευάζει... Παγωμένος από το θάρρος της άποψής του που μεταφράστηκε σε λεπτά δευτερολέπτων σε θράσσος, συνεχίζω να κοιτάω από το παράθυρο, τους ρακένδυτους αλλοδαπούς να αποβιβάζονται και κατευθείαν να πιάνουν δουλειά στους πράσινους κάδους απορριμάτων μπροστά. Χώνουν κοντάρια σπασμένα από σκουπόξυλα και άλλα μεταλλικά κοντάρια από τις σκούπες και σχεδόν σκαρφαλωμένοι πάνω από το χείλος της ανάπτυξης του Δυτικού Πολιτισμού, ξεκαθαρίζουν και ξεδιαλέγουν...


"Αυτό σας αξίζει... Ρεμάλια... Ρετάλια... Που δεν καθόσασταν στις χώρες σας να ψοφίσετε..." και ο κύριος δίπλα μου, συνεχίζει το παραλήρρημά του κοιτώντας πλέον μαζί μου από το παράθυρο και αυτός το υπερθέαμα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης της χώρας μας και της υπερηφάνειας μας ως Έλληνες που ... μπράβο μας τα καταφέραμε να ιδρύσουμε και Ταμείο Φτώχειας... μετά από τόση ανάπτυξη που μάλλον δεν αντέξαμε άλλη και μάλλον πλέον πειραματιζόμαστε αν μπορούμε να επιβιώσουμε και με λιγότερο από 1 ευρώ την ημέρα...


"Καλά κάνετε και σκοτώνετε και σφάζετε και βιάζετε... και ..." - με σκουντάει έξαφνα, μάλλον να είχε αντιληφθεί πως είχα πλέον καρφώσει όλο μου το είναι σε αυτή τη σκηνή απείρου αίσχους και τελικά με επιστρέφει στην καθημερινότητα που μαστίζει... την αδιαφορία μας...


"Έτσι... Στα σκουπίδια αλήτες... Ποντίκια..."... Δεν θέλω πλέον να ακούω τι λέει... Γυρνάω προς το παράθυρο και πάλι... προσπαθώ να βρω κάτι να μου ξεχειλώσει την σιωπή και να την κάνει κραυγή... Μάταια... Τα μάτια είναι ακόμη εκεί καρφωμένα... Χριστός ίδιος σε Σταυρό. Μάρτυρας μίας κατάστασης που όλοι μας λίγο ή πολύ απλώς προσπερνάμε σαν κόκκινο φανάρι πάνω στην επιτάχυνση...


Οι σκέψεις περνάνε σφαίρες μέσα στο μυαλό μου. Η λογική του κυρίου δίπλα μου. Η λογική μας που βαφτίστηκε σε πλήρη αδιαφορία. Το παράθυρο που λέει "τα αντικείμενα είναι πολύ πιο κοντά από ότι φαίνονται"...


Όλες τις ημέρες του χρόνου, συνηθίζουμε να νανουρίζουμε τη νοημοσύνη μας και να την ξυπνάμε μόνο τις άγιες ημέρες... Ας μην κάνουμε το λάθος που συνηθίζουμε τόσους αιώνες... Ας μην κοιμίσουμε το μυαλό, τη συνείδηση, την ανθρωπιά μας... ας της ανάψουμε ένα κεράκι και απλώς ας περιμένουμε εκεί στην επόμενη στάση να βοηθήσουμε...


Κλείνουν οι πόρτες. Το λεωφορείο ξεκινά. Κόσμος μπήκε, κόσμος βγήκε, κόσμος μέσα... μα και κόσμος εκεί έξω...
Του Τανασκίδη Αλέξανδρου