Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Καιροί Αντίστασης... ετών 15... Το κράτος, είναι σαφώς μικρότερης ηλικίας...

"Αυτή η νύχτα θα είναι του Αλέξη..." επαναλαμβανόταν συνέχεια από τους τηλεοπτικούς δέκτες το βράδυ του Σαββάτου, μετά την εν ψυχρώ - όπως μέχρι στιγμής όλα συγκλίνουν - δολοφονία του 15χρονου μικρού Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό, στα Εξάρχεια, στην καρδιά της Αθήνας.

Και μπορεί όντως να είναι δικαιολογημένη η οργή και η αγανάκτηση και ο θυμός και οι εκρήξεις, ας ευχηθούμε όμως όλοι μας, αυτή η νύχτα να ήταν του Αλέξη και μόνο εκείνου και να μην θρηνήσουμε και άλλα θύματα από την αναλγησία, την ασυδοσία και την αναρχία του κράτους καταστολής που παρέδωσε - σχεδόν εμπιστεύτηκε - την προστασία των πολιτών στα χέρια ψυχασθενών οργάνων της Τάξης...

Μπορεί όντως, κανένας μας - και πρώτος ο γράφων - να μην συμφωνεί με τα έκτροπα, τα επεισόδια, τις συγκρούσεις καθώς και εικόνες που δείχνουν πως ο μόχθος ετών απλών μεροκαματιάρηδων και το βιος τους παραδίδονται στην πυρά, όμως ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και η πολιτική πλέον ζωή του τόπου δεν μπορεί να στριμώχνεται σε λίγες γραμμές του ετήσιου προϋπολογισμού λιτότητας και ανέχειας.

Σίγουρα με τέτοιες εκρήξεις οργής και πυροτεχνήματα εκδήλωσης αντίθεσης, κανένας δεν μπορεί να δικαιολογήσει την προσωπική ανοχή του καθενός μας που μεταφράζεται σε μία μάχη με το σύστημα και τους υπαίτιους της οικονομικής, αξιακής και πολιτικής κρίσης - σήψης, όμως μόνο έτσι ίσως γίνεται αντιληπτή η έκρυθμη ψυχική ανισορροπία που υπάρχει μέσα σε καθέναν από εμάς.

Με τη φωτιά, κάποια πράγματα φαίνονται καλύτερα. Φωτίζονται. Και έτσι ο κόσμος καταφέρνει να ρίξει αυτό το πολυπόθητο φως που οι πολιτικοί άνδρες υπόσχονται αιώνες. Μόνο που εκείνοι, θα το ρίξουν το άπλετο φως μόνο επάνω σε εκείνα που οι ίδιοι επιθυμούν κι όχι σε γενική κάλυψη καθώς υπάρχει το σκοτάδι από γύρω που το ονομάζουν... συμφέρον.

Στα χρόνια που ζούμε, που όλα τα έχουμε χάσει, ας μην χάσουμε και αυτή τη μάχη. Τη μοναδική που μας απόμεινε μετά από την πλήρη απαγόρευση και πλήρη ενοχοποίηση των πολιτικών αγώνων και των πορειών διαμαρτυρίας, έκφρασης αντίθεσης και θυμού με το Σύστημα.

Όμως πρώτιστα, να αναλογιστούμε πως φτάσαμε μέχρι εδώ στην άκρη του γκρεμού της υπομονής. Ας ψάξουμε λίγο να βρούμε τι επιτρέψαμε και σε ποιους και τελικά καταλήξαμε να τους επιτρέπουμε και το ύψιστο ποτέ δικαίωμα... να αφήνουν τις πόλεις ανοχύρωτες και τις ζωές μας απροστάτευτες για να επιτρέψουν σε εκείνους τους γνωστούς αγνώστους όπως αρέσκονται να τους αποκαλούν, να ξεσπάνε το θυμό τους σε περιουσίες τρίτων, απλών πολιτών και να μην επιτρέπουν το αυτονόητο, το ξέσπασμα στην πολιτική αρχή του τόπου.

Γιατί δηλαδή, να γινόμαστε δέκτες μίας τάχα μου δήθεν ευθιξίας του Υπουργού Εσωτερικών και να του επιτρέπουμε να μας λέει χωρίς ντροπή, ανερυθρίαστα, πως "δικαίωμα καθενός πολίτη είναι να εξεγείρεται και να αντιδρά" αλλά από την άλλη να δίνει εντολή στις αστυνομικές αρχές "αφήστε τους να ξεσπάσουν στην Ερμού - Αθηνών" και τελικά να παίζουν οι αστυνομικές δυνάμεις όπου πόλη και στενό, το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού με τους ταραξίες;

Ο 37χρονος ειδικός φρουρός, Επαμεινώνδας Κορκονέας επικαλέστηκε την κακή στιγμή και το καθήκον, σε όλους εκείνους που τον επισκέφθηκαν στα κρατητήρια της Ασφάλειας στη ΓΑΔΑ. «Δεν είχα πρόθεση να σκοτώσω. Προσπάθησα να αμυνθώ και να φύγουμε ζωντανοί μαζί με τον Βασίλη από εκεί», υποστήριξε αρχικά ο 37χρονος ειδικός φρουρός και πατέρας τριών ανήλικων παιδιών. Αργότερα όμως σοκάρισε συναδέλφους του που τον επισκέφθηκαν, όταν τους είπε: «Και εσύ ρε συνάδελφε, τι θα έκανες αν δεχόσουν επίθεση στο περιπολικό; Δεν θα προστάτευες τη ζωή σου;».

Εδώ έρχεται λοιπόν ο καθένας να αναρωτηθεί... Ποιος έδωσε όπλο σε αυτόν τον αμφιταλλαντευόμενο υπάλληλο, ποιος εμπιστεύθηκε τις ζωές μας σε αυτόν τον σχεδόν ψυχασθενή αστυνομικό, ποιος επέτρεψε σε αυτόν τον ένστολο να πράξει όχι κατά το καθήκον αλλά κατά βούληση; Οι δημοσιογράφοι που αναλύουν την είδηση από το πρωί καταγγέλουν στα δελτία ειδήσεων πως σύμφωνα με μαρτυρίες και δηλώσεις συναδέλφων του... του περρίσευε το νταηλίκι...

Κι εδώ ο κοινός νους, έρχεται για να αναρωτηθεί. Το νταηλίκι του πολιτικού κόσμου, πότε θα περισσέψει να μαζέψει όλα τα άτομα αυτά που χαρακτηρίζονται από προβληματική συμπεριφορά, που αρρωσταίνουν το ήδη αρρωστημένο κράτος με νόμους που ασθενούν από φαυλότητα αλλά και από τον άνεμο της ασυδοσίας που έχει φυσήξει χρόνια τώρα στην πολιτική σκηνή;

Πόσα αθώα κορμιά θα αντέξουμε ακόμη να σηκώνουμε στις πλάτες της υπομονής μας; Πόσο ακόμη θα τριγυρνάμε στις πελατειακές γειτονιές των πολιτικών ανδρών; Για πόσο ακόμη θα κρατάμε τους δέκτες της κατανόησης ανοιχτούς σε πολιτικές που ολοένα στενεύουν την λογική μας; Τούτος ο κόσμος πρέπει και μπορεί να αλλάξει.

Αρκεί να το καταλάβουμε όλοι μας ξεχωριστά. Γιατί όπως η κυβέρνηση ζητά να αναπτύξουμε φορολογική συνείδηση, έτσι πρέπει να αναπτύξουμε και κοινωνική συνείδηση. Αρχίζει από τον καθένα μας, μας αφορά όλους.

Καλό ταξίδι Αλέξη. Καλό ταξίδι στα μεγάλα παραμύθια. Και να μην ξεχνάς, πως δεν σε ξεχνάμε.

Υ.Γ. Απορία... Μήπως τελικά η αστυνομία έχει μεταλλαχθεί σε μολυσμένη ειδική δύναμη Carabinieri;

του Αλέξανδρου Τανασκίδη

1 σχόλια:

Δήμος Δημαρέσης είπε...

Και ποιος μου λέει εμένα πως δεν ήταν σκόπιμα ο πυροβολισμός ώστε να πάψουν τα ΜΜΕ να ασχολούνται με Βατοπέδι;