Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Σπάσε, κάψε, πληρώνει ο Εφραίμ... Αυτός έχει...

Δεν εξοργίζομαι μόνο για τις ανυπολόγιστες ζημιές, για τα έκτροπα, για τη μανία των γνωστών αγνώστων. Δεν με λυπεί μόνο το γεγονός ότι οι πόλεις πλέον πάψαν να θυμίζουν πόλεις. Δεν είναι που πλέον όλα γύρω μας είναι πνιγμένα στους καπνούς και τα στουπιά. Ούτε που η πολιτική ζωή έχει χάσει τον ύπνο της. Αυτό το περιμέναμε. Αυτό ίσως και να το επιδιώκαμε. Είναι όμως κάτι πιο βαθύ που με λερώνει, που λέει και ο ποιητής. Είναι που μερικοί ανεγκέφαλοι, θερμοκέφαλοι, με λογική και συνείδηση φανατισμού, ξεχύθηκαν στις πόλεις και σπείρανε τρόμο. Θέρισαν ελπίδες. Κοίμισαν την λογική μας και θρέψανε τον φόβο στον κόρφο μας.

Εδώ και δύο μέρες η Ελλάδα φλέγεται απ' άκρη εις άκρην κι η Πολιτεία κωφεύει, αδρανεί, σιωπά, επιτρέπει την εκτώνοση, επιτρέπει τα έκτροπα, αποσκοπώντας σε κάλυψη άλλων σημαντικών γεγονότων που ταλανίζουν την ζωή μας. Όμως εδώ είναι που με εξοργίζει και η νήπια λογική μερικών που διαβάζουν τα ψηλά γράμματα... Η εν ψυχρώ στυγερή δολοφονία δεν έγινε επίτηδες για να καλυφθεί το Βατοπέδι ή όποια άλλα σκάνδαλα κατά καιρούς ξεπηδούν από το σακί του Αϊ - Βασίλη Πρωθυπουργού και το έλκηθρο της πολιτικής ηγεσίας. Απλώς εδώ έχουμε να κάνουμε με τα μέσα διαμόρφωσης κοινής γνώμης που μέσα από πολύπλοκους μηχανισμούς καταφέρνουν να υπερπροβάλουν το θέαμα του διήμερου αυτού πάρτυ ασυδοσίας στην Ελλάδα.

Κι αυτό είναι πλέον και το πιο τρομαχτικό που με ανησυχεί πιο πολύ από όλα. Ότι τα ΜΜε προβάλουν και σχεδόν προκαλούν με τα τηλεοπτικά πάνελ που στον βωμό της αποκλειστικής είδησης, έχουν σκαρφαλώσει σε κολώνες και σε στύλους και μεταδίδουν τα έκτροπα και την γενική εξέγερση μονοπωλόντας το δελτίο ειδήσεων και δίνοντας το ελεύθερο στην πολιτική ηγεσία να περνά κάτω από το χαλί τις μεταρρυθμίσεις, τα αντεργατικά νομοσχέδια και τις αθεράπευτα κεφαλαιοκρατικές επιταγές της Ευρωπαϊκής Οικογένειας και των Οργάνων Οικονομικής Διαχείρησης της Κρίσης.

Σαφώς και είναι πλήγμα στην Δημοκρατία, ατομική ή κοινωνική, οι συγκεκριμένες εικόνες έκρηξεις. Όμως είναι δικαιολογημένες καθώς αντικατοπτ΄ριζουν την συσωρευμένη έκρηξη από όλα τα αντιλαϊκά τερτίπια και τις καπιταλιστικές πολιτικές γραμμές που ακολουθούνται τα τελευταία 20 χρόνια στην Ελλάδα, διαμορφώνοντας μία χώρα δύο ταχυτήτων, της νεκράς και της όπισθεν και μία κοινωνία πολυπλεγματική με δύο βασικές τάξεις, τους Πληβείους και τους Πατρικίους.

Αυτή η χώρα, με τις πολιτικές επιλογές μας, έφτασε να αποτελεί αυτό το τσίρκο που είναι σήμερα. Έφτασε να ανάβει μόνη της το σπίρτο και να τα βάζει όλα φωτιά. Αυτή η χώρα δίδαξε τον τρόπο να φτιάχνουμε στουπί με λίγη βενζίνη και λίγη αγανάκτηση μέσα σε γυάλινο μπουκάλι Βaccarat. Αυτή η χώρα μας έδειξε πως να πιάνουμε καλό πλάνο στην κάμερα και να καλύπτει ο καμεραμάν την καμένη και σπασμένη βιτρίνα. Αυτή η χώρα μας αφόπλισε από ιδέες, από διάλογο, από νοημοσύνη. Αυτή η χώρα όπλισε τα χέρια ένοπλων φρουρών για να προστατεύουν μεγαλομετόχους, εταιρείες και επαύλεις.

Σ΄ αυτή τη χώρα, επιτρέψαμε να έχουμε την κάστα των golden boys που αμείβονται σαν Πληβείοι και φορολογούνται σαν Πατρίκιοι, για να παρέχουν λέει - άκουσον άκουσον - θέσεις εργασίας στους ανέργους. Αυτή η χώρα, θέσπισε το G700, την γενιά των 700 Ευρώ που δυστυχώς όμως με μία ενδοσκόπησης ανακαλύπτεις πως δεν καλύπτουν την υπάρχουσα γενιά των 400, των 300, των 200, των 100 Ευρώ το μήνα. Αυτή η χώρα χάρηκε και νοιώθει πλέον περήφανη που έχει και επίδομα φτώχειας... Δηλαδή, μετά από τόσους συνδικαλιστικούς αγώνες, τόσα πανεργατικά συλλαλητήρια και τόσες απεργιακές κινητοποιήσεις, τόσα πακέτα Ευρωπαϊκής Τράπεζας, τόσα πακέτα Ντελόρ, τόσα ταξίδια πήγαινε - έλα στα Στρασβούργα και τις Στοκχόλμες, καταφέραμε λέει να έχουμε και επίσημα το κεφάλι μας κατεβασμένο από ντροπή. Έχουμε και επίδομα φτώχειας. Δηλαδή, τόσος πακτωλός χρημάτων και Επιχορηγήσεων, Ενισχύσεων, που πήγαν; Ποιοί τα τσέπωσαν; Ποιά ρετιρέ απέκτησαν καλύτερη θέα;

Μία βόλτα στην πόλη, με μυρωδιά καμένης αγανάκτησης, στραπατσαρισμένης πλαστικής διαφήμισης, σπασμένης βιτρίνας και άπειρων συνθημάτων που εκφράζουν απερίφραστα την οργή που τόσα χρόνια βουβά τρέφαμε στον κόρφο μας, ξεχύνεται και έρπεται το φίδι που δεν τολμήσαμε να πάμε να βγάλουμε ασπό την τρύπα τόσα χρόνια.

Το φίδι της κοινωνικής ανισότητας, το φίδι της κοινωνικής αναταρραχής, το φίδι της οικονομικής εξαθλίωσης, το φίδι της εξαγριωμένης νεολαίας που δεν έχει όνειρα πλέον, δεν έχει όραμα πλέον, δεν έχει λόγο πλέον, δεν έχει τίποτε πλέον...

Και για να μην αυταπατόμαστε, δεν έχουμε Δημοκρατία. Δεν είναι Δημοκρατικό ένα κράτος που δεν σου εξασφαλίζει υψηλής ποιότητας και εγγυημένης ασφάλειας Υγεία, Παιδεία, Εκπαίδευση, Εργασία, Οικονομία, Δικαιοσύνη. Οι αν-αξιωματούχοι ισχυρίζονται πως στο πλαίσιο της Δημοκρατίας επιτρέπουν τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, τα Ιδιωτικά Νοσοκομεία, την Ιδιωτική Ασφάλιση, το Ανοιχτό Εμπόριο και την Ελαστική Εργασιακή Απασχόληση, την Ανειδίκευτη Εργασία, την Ανασφάλιστη Εργασία και τα Σωφρονιστικά Καταστήματα Ανηλίκων, τις Ιδιωτικές Επιχειρήσεις και τόσα άλλα ωραία λαμπερά και πολυτελή κτίσματα, κτήρια και κοσμήματα πόλεων...

Όμως η αλήθεια είναι εκεί έξω. Στο καζάνι που βράζει. Στους δρόμους που πήραν φωτιά. Στα μαγαζιά που λεηλατήθηκαν. Στις βιτρίνες που ξηλώθηκαν. Στο σκηνικό τρόμου που κλέβει την παράσταση του δελτίου των 7. Είναι εκεί έξω και σε λίγο θα'ναι και μέσα σε κάθε μικρή οθόνη του μυαλού μας, προσπαθώντας να μας αφυπνίσει και να μας ταρακουνήσει από την άνεση του καναπέ μας. Είναι παντού. Σε συνθήματα. Σε λέξεις. Σε γκράφιτι. Σε γειτονιές που ξυπνά το λαϊκό εγερτήριο της αφύπνισης. Είναι εκεί που η συνείδηση δεν κοιμάται.

Είναι εκεί σε ένα σύνθημα σε μια γωνία της Τσιμισκή. "Είστε νεκροί, είμαστε Ζωντανοί..."
Και σε ένα λίγο πιο κάτω, "Μιλάμε για ζωές, μιλάτε για δουλειές"

Καλό μας αγώνα με μελάνι και χαρτί... Ας γράψουμε τη νέα ιστορία.

του Αλέξανδρου Τανασκίδη